De Verwanten

VRIJ EN VERBONDEN IN INNERLIJKE VERWANTSCHAP. De Verwanten wil een podium geven aan het idee over ziel en geestverwantschap. Over in relatie zijn met ons-zelf, de ander en alles wat ons omgeeft.

Category: Gedichten (page 2 of 2)

DE STILTE VAN DE VREDE

 
 












DE STILTE VAN DE VREDE

 
Geluk zetelt in het voorportaal van de vrede
In die kwetsbare stromende ruimte
Weerklinkt een vurige bede
Het denken te doen zwijgen
 
Rusteloos gevangen in doolhof
Voortgedreven door angsten
Vastgrijpend, hallucinerend
Alles vergaan tot stof
Onrust, verhuller van onderliggend licht
Een duistere metgezel op ons pad
Aanhoudend, pijnlijk en gewelddadig
Verdwijnt alleen…….
Lees meer

GEDICHT. IN HET TEKEN VAN DE LEEUW

 


Het nu volgende gedicht schreef ik rond de eeuwwisseling…. uit wanhoop! Omdat ik zo dikwijls juist de mooiste en meest kwetsbare mensen zag veranderen in hulpeloze wezens.
Ook herkende ik mijzelf in deze mensen, alleen ik had het geluk van een warme omgeving waardoor ik nog bijtijds kon terugkeren.
En dan vandaag op het nieuws: de zorgwekkende situatie dat steeds meer van onze jongeren bewusteloos worden binnengebracht op de eerste hulp veroorzaakt door de partydrug G.A.B.Lees meer

GEDICHT: DE MENS EEN WONDERBAARLIJK WEZEN

De mens… een wonderbaarlijk wezen
Wanhopig op zoek naar het vaderhuis
Voor menig deur botweg afgewezen
Steeds zwaarder te dragen het kruis
 
Innerlijke drang doet hem zoeken
Naar zielsverwanten, lotgenoten
Goeroes en andere betweters
Gelezen talloze  boeken
 
Gaat de weg van blind verlangen
Vol vuur, enthousiasme en geloof
In het voorgenomen lot gevangen
Wil hij overbruggen een diepe kloof
 
Hij doorworsteld een verloren strijd
Zoekt naar verlossing van zijn lot
Niets geeft hem nog enig respijt
Wil het terugleggen in de handen 
van zijn God
 
Nu denkt hij terug in het licht te zijn
Maar alleen echte ervaring zal leren
Niet meer te vluchten voor die pijn
Altijd weer die strijd, zovele keren
 
De pijn van kille eenzaamheid
Weer teruggeworpen in die kloof
Schrijnend gevoel van afgescheidenheid
Alleen te redden door een diep geloof:
 
In de grootsheid en kracht van de mens
Die zelf een eind maakt aan het strijden
Laat dat zijn…..
Lees meer

DE HAND. GEDICHT




De Hand



k8639172

Stervend in het licht
Hulpeloos, wentelend
Volgend de spiraal van licht
naar duister
Tastend zoekend naar de hand
De verloren troostende metgezel
 
Door vader en moeder grijp ik uw hand
Tot het besef misleid te zijn
Teleurgesteld, zoekend
Reikt zij mij haar hand
Tot ook haar ontmaskering
Breekt de knellende band
 
Alsmaar, onstuitbaar dieper vallend
Schreeuwend om steun en leiding
Reiken diverse gestalten mij de hand
Smedend aan ijzeren banden
Voor eeuwig te verlammen
Mijn willoze handen
 
Eindelijk gloort het bewustzijn
Doen mij de lafheid beseffen:
Te willen blijven een kind
Voor altijd vasthoudend de hand
Eeuwig durend blind
 
Langzaam dringt het zicht door
Niet langer meer de zoeken
Maar zelf… door heel mijn wezen
             De hand te zijn
 

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief van De Verwanten!
Lees meer

VOOR ALLEN BROEDER ZIJN!





Voor allen broeder zijn!
Allen dienen, hulp verlenen!              
is, sinds HIJ is verschenen,
enig doel van alle zijn!

Ook voor de booswicht,

die ons wil weerstreven!
Ook hij werd geweven
ééns uit licht.

‘Laat liefde kwaad- in goed verkeren!

is wat zielen, die diep schouwen, leren.
Leer aan de haat te stalen-
de moed om liefde uit te stralen!Lees meer

GEDICHT DEPRESSIEF



IMG-20140219-WA0004 

Ik ben zo zwaar vandaag
Somber loop ik over de klei
Mijn laarzen zwaar als lood
Iedere stap een kwelling
Aan mijn linkerzij loopt mee
In zwarte cape gehuld, de dood
 
Ik ben zo zwaar vandaag
Niets te zien niets te beleven
De regen blijft vallen, gestaag
Ik voel mij zo met hem verwant
En geef de dood mijn hand
Neem mij mee uit dit oord
Bevrijd mij van mijn soort
 
Ik ben zo zwaar vandaag
Geboetseerd ben ik uit klei
Een mislukt stukje aarde
Absoluut van generlei waarde
Was ik maar zoals hij
Die lichtvoetig gaat aan mijn zij
 
Een merel vliegt in mijn hoofd
Zingt van vreugde en licht
Veranderd op slag het gedicht
Die alle hersenspinsels dooft
 
Mijn lichaam is gelijk de aarde
Vergankelijk en van beperkte waarde
Ik…echter kan mij verheffen hoog in de lucht
Vrij en sterk als een adelaar kan ik vliegen
Ruimschoots voor mijn laatste zucht
 

 

JV

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief van De Verwanten!
Lees meer

ZESTIGER JAREN IDEALISTEN


Zij stonden op in de zestiger jaren

Ongeschoren… haren tot op de schouders
Lange jurken… bloemen in de haren
Ontwapende bestrijders van conservatisme
Fascisten, seksisten en militaristen
Geboren of verwekt in een orkaan van geweld
Verkondigde zij een nieuwe wereld
Alle mensen elkaars broeders
Stromende verbindende vrije liefde
Paradijs met nooit gehoorde muziek
In alle toonaarden authentiek
Ahriman teruggedrongen in bastion
Broedde uit een duivels plan
Bestreed ze met hun eigen zaad
Overvloed stortte hij over hen uit
Vrijelijk te verdelen voor allen genoeg
Het werd dringen voor de ruif van overvloed
De communist omgevormd tot kapitalist
De socialist tot neoliberaal
En de holist werd een egoïst
Samenwerken een verloren strijd
De mens geworden tot koopwaar
Van handelaar en woekeraar
De slavernij van de nieuwe tijd
Gefrustreerd en gepensioneerd
Zich vervelend op een warm strand
Varend op hun protserig jacht
De koers… bepaald hun welzijn
Verdrongen een diepe smartelijke pijn
Een diepgevoel van verlatenheid
Niets blijkt van waarde op den duur
Alles verdwijnt in de leegheid
Van het eens verloren vreugdevuur

JV

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief van De Verwanten!
Lees meer

Gedicht: DE OUDE MAN




De oude man

Unknown-33

 

 

 

 

 

 

 

Rustig, tevreden zit hij op het bankje

Heideveld, grazende koeien met horens
Omgeven door oprijzende groene sparren
Symboliserend het oneindige bestaan
 
Een specht die kiekeboe speelt
Zilveren meeuwen dansend op de wind
Torenvalken hangen biddend in de lucht
Nu… uit ootmoed voor hun schepper
 
Een blauwe hemel buigt zich liefdevol
Over dit vredig tafereel
De zon dempt haar licht enigszins
Een weldadige stilte omhult hem
 
De man voelt zich veilig in deze
Kleine overzichtelijke kosmos
Zijn wereld wordt alsmaar kleiner
Hij volgt de omgekeerde weg
 
Steeds verder naar binnen
Dwars door de leegte
Naar daar waar hij de wereld
Zelf is
 
 

  • Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief van De Verwanten!
Lees meer
Newer posts

© 2021 De Verwanten

Website door DunicoBoven ↑

Translate »