De Verwanten

Deze Site… De Verwanten..wil een podium geven aan het idee over nieuwe broeder-zusterschap en verwantschap in haar diverse verschijningsvormen in deze tijd. Over in relatie zijn met onszelf, de ander, en alles wat ons omgeeft, waar we mee in verbinding staan en afhankelijk van zijn, omdat we er onverbrekelijk deel van uitmaken.

ALLE COLUMNS

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????DE COLUMNS zijn weer terug van weggeweest

*Is anders dan prikbord, dat meer voor kortere reacties, gedachtewisseling, filmpjes, e.d. bedoeld is.

*Deze pagina is voor Columns die in kunnen gaan op de actualiteit, dingen aan de kaak kunnen stellen, of gewoon een alledaagse gebeurtenis beschrijven.

Kan lichtvoetig zijn of ernstig, een overdenking, ontmoeting, of een korte verhandeling over een bepaald onderwerp.

Een Column vertegenwoordigt, met nadruk, de mening en gedachte van de columnist, hoe hij of zij de wereld en haar fenomenen beleeft en beziet.

Bijdragen van lezers onder eigen naam  zijn welkom als ze passen in de doelstelling van deze site. Voor de eerste keer…… dan graag eerst een proefcolumn naar info@deverwanten.nl

De redactie behoudt zich het recht voor om columns te weigeren of te verwijderen.

Hieronder kunt u de columns lezen, reageren op een column, of zelf een column schrijven.

(88 Reacties)

  1. Duinhuisje. En daar bevond ik mij eensklaps in een huisje in het duingebied. Mijn schoonzus had geconstateerd dat mijn energie op was en had dit huisje geregeld. Daar zat ik...
    Lees meer

    Duinhuisje.

    En daar bevond ik mij eensklaps in een huisje in het duingebied.
    Mijn schoonzus had geconstateerd dat mijn energie op was en had dit huisje geregeld.
    Daar zat ik nu op een zwart kunstleren en onooglijk bankje met tegenover mij het zwarte beeldscherm dat de hele muur in beslag nam.
    De hele inrichting stond richting het scherm. De vloer grijs betegeld, alles voor praktische gebruik voorzien, maar in schoonheid abominabel.

    Het eerste wat ik dan ook deed was: boeken neerleggen, een kleurig kleed met dito schapenvacht moest het sombere zwart uitwissen,
    op de vierkante tafel plaatse ik een icoon met een kaars en de stoelen verplaatst zodat ik naar buiten kon kijken
    op weliswaar een stenen muurtje van een ander duinhuisje, bekleed met wat schraal opklimmend groen.

    Waarom zat ik nu hier? Ik wist het zelf niet?
    De stroom waar ik de afgelopen tijd in verkeerde , had waarschijnlijk de emmer doen overlopen.
    Uiteindelijk was ik opgelost in de dagelijkse gewoonten van constante prikkels en druk uit mijn omgeving.
    Het leven nu terug te dringen tot de geringste voorwaarden is toch ook een proces van afkicken.
    Deze zijn hardnekkig!
    Zo zat ik dan ook wat verwezen voor mij uit te staren in een loze leegte.
    Mijn gedachten stroomden onrustig door mijn hooft.
    Als een kat in het nauw trachtte ik mijzelf te bevrijden door iets te zoeken, een bezigheid. Al snel constateerde ik een totaal gebrek aan iets te doen.
    Mijn verbeeldingskracht bleek opgedroogd.

    De dagen erna begon ik mij zelf af te stropen, van al het overbodige wat aan mij was gaan kleven.
    Het waren geen dagen van doen. Het waren dagen van overdenkingen. Van wat rondwandelen en fietsen ergens een kop koffie nuttigen en wat voor mij uit mijmeren.

    Ik verlichte donkere ruimtes en bracht ze in het daglicht.
    De kale werkelijkheid onopgesmukt en ontdaan , kwamen voor mijn geestesoog.

    Ik ben nu weer thuis. Buiten waait een harde wind terwijl ik deze column schrijf.
    Nu ik terugkijk op mijn intermezzo, is het of er een engelenvinger de lichtknoppen aan deed.
    In de kersttijd en in het verlengde daarvan de twaalf heilige nachten, hoop ik met deze inzichten verder te kunnen gaan.

    Hartelijk gegroet,
    En een inzichtgevende advent en kersttijd!

    Leonie

  2. Ik heb altijd gedacht dat men pas wat betekende als men grootse daden kon verrichtten. Ik was erg onder de indruk van de knappe koppen die van de hoed en...
    Lees meer

    Ik heb altijd gedacht dat men pas wat betekende als men grootse daden kon verrichtten. Ik was erg onder de indruk van de knappe koppen die van de hoed en de rand wisten, gedegen gedachten hadden en deze ook konden uitdragen en vorm geven.

    Vaak trachtte ik ook mijn betekenis en taak te vinden buiten mijn dagelijkse wereld om, die mij zo onbeduidend toe scheen.
    Ik zorgde voor de huishouding en deed wat onduidelijke nevenzaken, die het wereldnieuws niet zouden halen.

    Ik hoorde mensen in de spirituele kringen, waar ik in verkeerde, bij regelmaat zeggen: ‘Wat is mijn taak,’ zij ondervonden, net als ik, dat hun taak gevonden moest worden.
    Deze zoekenden bezag ik met kritische blik. Ik beoordeelde hun motieven, hun verlangens en wat hun dreef. Ik zag dat sommigen hun huis en haard verwaarloosden om deze taak ruim baan te kunnen geven. Ik zag hoe hun geliefden weg kwijnden onder de aandacht die ze zo moesten ontberen.
    De grote-taak zoekers werden er door opgeslokt, bevangen door eigenwaan en een steeds meer groeiend ego.

    Het besef groeide dat de taak vlak voor onze voeten ligt: dat een ontbijt klaar maken voor het gezin, of een luisterend oor, van betekenis is voor de wereld.
    Te-vrede met mijn rol, besef ik hoe fijn het is er gewoon te zijn in de dagelijkse werkelijkheid.
    Door de ogen van een kind leerde ik deze grootheid der dingen te vinden in elke bloem die ze mij gaf en die ze met verwondering haar adem in blies.

    Leonie: november 2019

  3. ADVIES Mijn rug brand , na inspectie van mijn vriendin ontwaarde zij wat rode grillige plekjes op mijn rechter schouderblad die wat opgezet waren. Mijn vriendin, die zowat alle kruidenboeken,...
    Lees meer

    ADVIES

    Mijn rug brand , na inspectie van mijn vriendin ontwaarde zij wat rode grillige plekjes op mijn rechter schouderblad die wat opgezet waren.
    Mijn vriendin, die zowat alle kruidenboeken, alle encyclopedieën heeft wat betreft gezondheid en ziekte concludeerde: Gordelroos. ‘Gordelroos? Hoe kom ik daar nu aan? Heb ik nooit gehad?’ ‘Ja’, zei ze, ‘maar nu wel. Let op je voeding.’
    ‘Voeding? Ik eet hartstikke gezond! Biologisch geen vlees, nou ja, soms wat kip.’
    ‘Teveel stress dan,’ probeerde ze ?
    ‘Stress?’

    ‘Ik leef al jaren in een achtbaan van gebeurtenissen die ik altijd met souplesse het hoofd heb kunnen bieden.’ ‘Nou ja,’ ging ze verder, ‘ga maar aan de brandnetel thee.’ ‘Brandnetel thee?’ ‘Ja, dat zuivert de boel. Drink maar een liter en smeer je schouder in met een verkoelende zalf.’
    Met dit advies ging ik op weg, richting drogist .

    Ik vroeg aan een dame, die bezig was de schappen van nieuwe voorraad te voorzien , om goede raad.
    Voordat ik maar een pot te zien had gekregen goot ze allerlei huidziektes over mij heen waar zijzelf mee behept was.
    ‘Mevrouw, ikzelf leef met vreselijke pijnen, bindvliesontsteking, slijmbeursontsteking, maar geen dag verzuimd hoor!’ ‘ Dapper hoor,’ riep ik uit, terwijl ik mijzelf afvroeg of allerlei grondoorzaken haar konden dwingen door te gaan en dan is dapper toch ook weer een rekbaar begrip.

    Zichtbaar onder de indruk, had ik het hart niet, over mijn slapeloze nachten of brandende pijn te spreken en dat was zeer zeker ook niet de bedoeling. sowieso heb ik ook nogal moeite met ongevraagde ontboezemingen, als het mij overkomt , dan voeg ik er zo min als mogelijk zelf aan toe, dat zou alleen maar aanmoedigen tot nog meer ontboezemingen, waardoor ik ingekapseld als een vlieg in een web, niet meer uit zou komen.

    Verschillende zalfjes, sprayen, werden voor mij uitgestald dat het mij duizelde.
    Beslist raadde ze mij een product aan wat de pijn terstond zou reduceren. Terwijl ik de pot inspecteerde op de ingrediënten keek ik aarzelend haar aan.
    ‘Ik weet niet, heeft u niet iets natuurlijks?’ Verstoord en geïrriteerd nam ze mij op, hoe durfde ik na haar uitwijding van haar klachten en haar toegevoegde advies, deze naast mij neer te leggen? Enigszins beduusd keek ik haar aan en piepte: ‘Ik gebruik nooit onnatuurlijke dingen.’
    ‘Oké dan,’ sprak ze koeltjes, ‘ik haal dan maar even een van mijn collega’s die meer thuis is in NATUURLIJK!!’
    Even later keerde ik huiswaarts met het gevoel een blauwtje te hebben gelopen.

    Leonie Heine 28.11.2019

  4. Mijn man is aan het brouwen in de keuken. Ik noem het geen koken, nee hij brouwt. Over het algemeen eten wij mensen wat lekker is, smakelijk . Zo niet...
    Lees meer

    Mijn man is aan het brouwen in de keuken. Ik noem het geen koken, nee hij brouwt. Over het algemeen eten wij mensen wat lekker is, smakelijk .
    Zo niet bij mijn man Jan, die eet voor zijn gezondheid.

    Steevast als bij ons iemand komt eten, wordt angstvallig gevraagd , wie er gekookt heeft? Zijn kommetjes van zeewier, gierst, en sesamzaad, doen alle trek verdwijnen terwijl hij tevreden zijn bakkie nuttigt.

    Zijn drankjes zijn heksenbrouwsels van gentiaan-paardebloem-en brandnetel wortel.
    Mijn oudste zoon Eric, die een culinair wonder is, heeft ons wel eens uitgenodigd om te komen eten. Bij deze gelegenheid moest hij het een en ander vooraf weten wat hij voor zijn vader kon klaarmaken. We kwamen uiteindelijk uit op Gierst of boekweit afgerond met een wortel, groen blaadje en een notenmengsel.
    Zijn inspiratie reduceerde tot nul komma nul .

    Ik, die de zon in het eten wil doen schijnen, vind dat wel eens jammer, want uit eten, dat doen wij dus nooit . Bij vrienden neemt hij zijn eigen eten mee. Begrijpelijkerwijze, zou je nu kunnen denken, dat hij een fanaticus is op voedingsgebied…..dat is niet zo. Van hem mag iedereen eten wat hij zelf wil, hij heeft daar geen enkele kritiek of oordeel over. Zijn lichaam verdraagt het gewoon niet, hij wordt ziek!
    Maar hoeveel mensen zijn het niet die hem kritiseren en oordelen…..hij laat zich er niet door verstoren.

    Nu heb ik mij laten verleiden tot zijn brandnetelthee. Eigenlijk is het nog niet eens verleiding, het moet.
    Mijn huid vertoond plekjes die weg moeten en zie….zijn thee helpt.

    Leonie Heine 23.11.2019

  5. Intenties. Het miezerde terwijl ik met mijn volle kar boodschappen de straat oprolde richting fiets . Het wilde niet helder worden, een grauw sluier sierde de straten, mensen in restaurants...
    Lees meer

    Intenties.

    Het miezerde terwijl ik met mijn volle kar boodschappen de straat oprolde richting fiets . Het wilde niet helder worden, een grauw sluier sierde de straten, mensen in restaurants keken naar buiten of zaten in gesprekken verwikkeld.
    Voorbijgangers met paraplu liepen jachtig aan mij voorbij, auto’s reden af en aan, terwijl hun ruitenwissers driftig heen en weer gingen.

    Ach, dacht ik bij mijzelf, laat ik ook maar even een tussenstop maken en even een bakkie doen, thuis was dat erbij ingeschoten. Dat overkomt mij weleens vaker als taken niet te overzien zijn. Ik wil dan alles zo snel als mogelijk afhandelen, om daarna het gevoel van vrijheid te kunnen ervaren, meestal vergeet ik dan ook mijn ontbijt, wat mij dan een voortdurende knorrende maag oplevert .

    Ik ging mijn vertrouwde restaurant in, keek even om mij heen en zag dat meerdere hetzelfde plan hadden opgevat, het was vol en ik kon nog net een plaats vinden kort bij het raam tussen twee druk pratende vrouwen.

    Terwijl ik de blik probeerde te vangen van de ober hoorde ik wat ze met elkaar bespraken, boven het geroezemoes van de overige gasten uit. ‘Ja,’ riep de vrouw, die een knalrode jurk droeg met dito geverfde lippen, ‘het is mijn intentie niet om mij te begeven in zaken van mijn man, het is mij allemaal veel te ingewikkeld, als hij mij maar mijn gang laat gaan!’

    De ober was er inmiddels en ik bestelde mijn cappuccino, mijn oren gespitst over het verdere verloop van dit gesprek.
    De dame tegenover vormde een schril contrast: degelijke schoenen, een over de datum gedragen spijkerbroek en een grijs wollen trui. ‘Ja,’ zei deze ….’het valt ook niet te begrijpen wat nu zijn intenties zijn en waarom hij doet wat hij doet?’
    ‘Kan mij niets schelen,’ zei de rode jurk, ‘ik bemoei mij er niet mee, dat wordt een scheiding als ik dat zou doen, wat niet weet wat niet deert en een scheiding is het laatste wat ik wil, nee geen denken aan. Ik leef heerlijk, kan shoppen en doen en laten wat ik wil en dat geef ik niet op.’
    Het was even heel stil….’Ja zei de de grijze muis, ‘intenties zijn moeilijk te begrijpen.’

  6. Morgenstond heeft goud in de mond : Zoals iedere morgen stond ik om zeven uur naast mijn bed. Op de rand zat ik nog even bij te komen. Ik slaap...
    Lees meer

    Morgenstond heeft goud in de mond :
    Zoals iedere morgen stond ik om zeven uur naast mijn bed. Op de rand zat ik nog even bij te komen. Ik slaap nooit aan een stuk door mijn vriendin daarentegen legt haar oor om tien uur s’avonds op het kussen en wordt om 9 uur wakker ze is daarna kwiek en fris in staat om duizenden dingen te doen waar ik de dag eerst aarzelend en traag moet beginnen en er moet ook geen vlieg op mijn pad komen of ik val erover.
    Pas in de middag dan ook kan ik wereld tegemoet treden. Mijn dagelijkse taak begint met het ontbijt verzorgen voor mijn dochter en het aansporen om haar uit bed te krijgen.Toen ik daar om halfacht mee klaar was en ik rustig mijn eerste kop koffie kon gaan genieten, dook er opeens een hoofd voor mijn raam op. Ik schrok geweldig en dacht, wat moet dit zo vroeg in de morgen ? Ik wuifde verschrikt met mijn hand nee…nee ..wat zoveel moest betekenen ….ik doe niet open …hij bleef koppig staan en resoluut trok ik daarna mijn gordijnen dicht en liep de trap op naar boven.
    Mijn man Jan die daar zijn slaap lag te genieten rukte ik uit zijn slaap roepende….Jan er staat een man voor de deur….{ ik had zijn mannelijke bescherming nodig alhoewel mijn man niet de nodige manhaftigheid uitstraalt } ….waarbij hij uitriep, slaperig overeind komend ….och,ja….? dat is de stukadoor die de muur komt repareren……Jeetje riep ik uit, kon je mij dat niet eerder vertellen!! Vol schaamte liep ik de trap naar beneden met Jan achter mij aan die snel een ochtendjas had aangeschoten, onderwijl verwijtende woorden naar mijn hoofd slingerend even vergetende dat hij diegene was die deze afspraak vergeten was.
    Hevig opgelaten liet ik de man nu binnen, duizend verontschuldigingen uitend, zwijgend liep hij langs mij om de klus te klaren en zwijgend vertrok hij.
    “mijn dag kan dus niet meer stuk”

  7. Bezoek: Het was later dan normaal dat ik uit bed klom. Normaliter sta ik om zeven uur op en nu was het al halfnegen. Meestal kan ik de klok erop...
    Lees meer

    Bezoek:
    Het was later dan normaal dat ik uit bed klom. Normaliter sta ik om zeven uur op en nu was het al halfnegen. Meestal kan ik de klok erop gelijk zetten dat ik wakker word rond twee en vier uur. De meest wonderlijk gedachten en ideeën wellen in deze onderbroken slaap omhoog waarbij ik dan toch uiteindelijk weer in slaap sukkel.
    Ik zat daar suffig te overleggen of ik nu in pyjama naar beneden zou gaan en zo mijn eerste kop koffie zou nuttigen of…gelijk aankleden? Precair dilemma voor iemand als ik die altijd zweeft tussen hemel en aarde en ook nog een onwillig onvermogen de wereld energiek en vrolijk te betreden.
    Eensklaps schoot ik omhoog richting badkamer en aangekleed en wel toog ik uiteindelijk naar beneden. Bezig met de koffie, hoorde ik mijn echtgenoot al niezende de trappen afdalen Ook goeiemorgen riep ik zo vrolijk mogelijk, want mijn man is net zo een tobber in de ochtend als ik en ik wil hem het idee geven dat ik er wel zin in heb.
    Net nadat het ontbijt achter de rug was en mijn man naar zijn werkkamer, ging de bel, een buurvrouw stond voor mijn deur.
    Het is een leuke vrouw en ze is net als ik, erg op haar vrijheid gesteld en als ze aan je deur komt is daar een gegronde rede voor.
    Nu liep ik met haar de kamer in en het eerste wat ze deed was mij haar schoenen laten zien die ze gekocht had merk “ Barefoot “ Ze zegt Leonie ze lopen zo lekker en dus moet ik dit merk maar even noteren, want ik houd van praktische tips, zeker van mensen die niet zo maar van alles kopen .
    Ze heeft een slechte heup en loopt daardoor moeilijk en met een stok. Ze had geprobeerd dit zelf te genezen door er energie naar toe te sturen, zei ze en ze sloeg daarbij met haar hand op de onwillige heup waar ze zeer boos op was dat hij dat niet deed en dat een operatie het vervolg was.
    Het gesprek ging daardoor opeens over de kracht van de wil en wat de echte wil nu dan wel was.
    Ik zei dat ik altijd het gevoel had dat mijn wil mij uitdagingen op het pad bracht waar ik vaak bang en ook zeer zenuwachtig van werd. Dat ik mij een zwakkeling voelde als ik dat naliet, dat ik dan in gewetensnood belandde met mijzelf en ik dan heel erg in de war raakte. Ze hoorde mij met verbazing aan en zei, ‘maar Leonie wil je daarmee stoppen , deze wil komt niet uit een goede bron. De goede wil , de vrije wil zal je nooit het gevoel geven dat iets moet.’

    ‘Ach ja…kan Jan mij morgen even naar de trein brengen? Daar kwam ze uiteindelijk voor.

  8. Hans is een tevreden mens en heeft geen behoefte om mee te doen aan de massale volksverhuizingen die de overspannen mens van tegenwoordig over de hele wereld doet uitzwermen. Hoe...
    Lees meer

    Hans is een tevreden mens en heeft geen behoefte om mee te doen aan de massale volksverhuizingen die de overspannen mens van tegenwoordig over de hele wereld doet uitzwermen. Hoe verder hoe beter en dat alles ook nog eens binnen een bepaalde vastgelegde periode van de vakantie, en dat niet alleen maar het liefst in grote getalen.
    Op een gegeven moment is Hans, als rasechte anti-toerist, toch weer eens met vakantie geweest. Familie en vrienden bleven zijn ongelijk bevestigen met mooie vakantie verhalen en hoe het toerisme de wereld en de mens kan verrijken.
    Zelf probeerde hij hen uit te leggen dat hij geen behoefte had aan verre reizen omdat het in zijn eigen omgeving en landje mooi genoeg is en dat het wellicht elders anders is, maar niet mooier. Die niet te stuiten behoefte aan alsmaar weer nieuwe indrukken begrijpt hij niet en in zijn eenvoud ziet hij het als een gevolg van de materialistische hebzucht die nooit genoeg heeft. Naast het verzamelen van veel onnodige spullen, wil men ook nieuwe indrukken verzamelen en die vastleggen d.m.v. foto’s, veel foto’s.

    Hij besloot mijn weerzin te overwinnen en nog eens zijn weerstand en vaststaande mening aan een eerlijk onderzoek te onderwerpen en naar het drielandengebied te gaan rond de Bodenmeer. Laat ik het dan maar gelijk goed doen dacht hij en Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk in één vakantie te bezoeken en om er te komen moet je door België en Frankrijk, wat wil je nog meer.

    Daar moet nog bij verteld worden dat Hans niet als held geboren is en zijn leven lang al moet worstelen met overgevoeligheid en een claustrofobische angst. Hij staat nog dicht bij de ziel en voelt zich blijkbaar opgesloten in zijn eigen lichaam. Veel mensen lijden aan onverklaarbare angsten die hier weleens mee te maken kunnen hebben; de ziel wil eruit omdat het de overmaat aan prikkels niet aankan omdat ze in feite onmenselijke proporties hebben aangenomen.
    Zijn zoon is in Californië gaan wonen en zijn vader durft en wil niet mee met een vliegtuig waar hij 10 uur in opgesloten zit. Hij krijg het al benauwd in een lift die omhoog gaat volgepakt met wildvreemde mensen, en voelt zich al opgesloten in zijn eigen schoenen.
    Daarom ook beschouwde hij deze reis als een soort vuurdoop voor de eventuele reis naar Californië.
    Soms moet hij iemand ophalen of wegbrengen van en naar Schiphol en verbaast hij zich over de krioelende mensenmassa die blijkbaar zonder problemen daar rondlopen als ervaren wereldburgers. Hijzelf voelt zich in die massa min of meer bedreigd en ontheemd en totaal niet op mijn gemak en als hij de hal weer mag verlaten voelt hij een opstijgende dankbaarheid en opluchting dat hij er niet aan mee hoeft te doen.

    De auto volgeladen, huisje besproken in het Zwarte woud op zo’n 900 kilometer afstand met de geestelijke ondersteuning van familie en vrienden die appjes stuurden met de volgende teksten: geweldig, we zijn trots op je, de wereld is groter dan de omgeving van je huis, eindelijk word je een normaal mens, het verrijkt je leven, etc., etc.
    Hij had een route uitgestippeld via zijn geliefde Limburg, daarna België, Luxemburg en via Straatsburg naar de eindbestemming. Onderweg passeerde hij links en rechts prachtige gebieden: Zuid-Limburg, De Ardennen, De Eifel, Luxemburg, maar bleef maar door jakkeren over de snelwegen.
    Hij schreef mij over zijn belevenissen via de groepsapp, die hij normaal gesproken vermoeiend en afleidend vond:

    “Als je de vrachtwagens wil inhalen ben je in Duitsland gewaarschuwd omdat je denkt voldoende tijd te hebben, maar de naderende auto’s zijn in een split second, al knipperend met de lichten, achter je. Snelheden van 170 km of nog harder blijken daar normaal te zijn. Als ik te hard rijd, omdat er ingehaald moet worden en mij moet aanpassen aan het verkeer, is het net alsof de auto mij vooruitgaat en ikzelf in vertwijfeling achter blijft; mijn lichaamsdelen kunnen dat niet aan omdat het onnatuurlijk en onmenselijk is, tenminste zo werkt dat nog bij mij. Ik ben waarschijnlijk in de verkeerde eeuw terecht gekomen omdat paard en wagen mij meer nabij zijn.
    Het prachtige huis, volgens de brochure, bleek aan een bouwput te liggen waar een grote kraan heen en weer zwaaide. Naast het huis stond een idyllisch kerkje die ieder kwartier de tijd luidde. Daar ik een lichte slaper ben schrok ik steeds weer wakker omdat het leek alsof iemand naast mij stond en keihard op een gong sloeg.”
    -Zijn ervaring met huisjes is overigens altijd een teleurstelling geweest en meestal pakte hij ruim voor de geboekte tijd zijn spulletjes weer in en vertrok opgelucht naar huis. Kamperen is ook niet aan hem besteed na vroegere ervaringen met storm, regen en overbevolking. --

    “Rond het Bodenmeer kan je fietsen en dat vind ik als Hollander nu een geweldig tijdverdrijf, vandaar mijn keus om daar te willen zijn, maar dat gebied is de toeristische attractie van Duitsland en de anderen omliggende landen en je kon er al in mei over de hoofden lopen of in mijn geval fietsen. Het is er ook werkelijk mooi met aan de overkant de Zwitserse bergen met besneeuwde toppen, kloosters en kerkjes en de natuur op zijn mooist. Ik ben de heuvels in gefietst en voelde mij daar meer thuis. De oorverdovende stilte en de schoonheid brachten mij in ontroering en dan komen er bespiegelingen in mij op en vraag ik mij af hoe het mogelijk is dat de mensheid maar oorlog blijft voeren ondanks de natuurlijke schoonheid waarin ze leven. Dat de menselijke aard zo hebzuchtig en dom is dat ze zelfs hun eigen leefomgeving vernietigen en dat vervolgens ook elders in de wereld gaan doen.
    Reizen maakt dat je avonturen kunt beleven en andere mensen en culturen kan ontmoeten, en dat is zeker waar; ik heb werkelijk mooie en behulpzame mensen ontmoet en dat is een verrijking. Er zijn in feite veel meer mooie, ontroerende en zachtaardige mensen van goeden wille dan dat er ontaarde mensen rondlopen.

    Zoals altijd hield ik het verder voor gezien ruim voor de tijd en vertrok weer, en nu over de autobaan om eerder thuis te zijn. Een aangesloten lint van vrachtwagens en de voorbijrazende auto’s van opgejaagde mensen. Als ze achter mij aan zitten voel ik mij opgejaagd wild en heb de neiging om nog harder te gaan rijden en zoek een opening tussen de vrachtwagens om weer even tot bedaren te komen. Dat het ook levensgevaarlijk is op de weg bleek weer, toen een vrachtwagen een wiel verloor, een auto met oplegger wild uitweek naar rechts en al scharend mijn kant op kwam. Achterom kijkend ontstond er een chaos op de weg en ik reed met kloppend hart door, mij bewust dat ik het op een haar na had overleefd.
    Na negen uur rijden kwam ik aan op Hollandse bodem en was dankbaar dat ik het gehaald had, maar hier bleek het nog veel drukker te zijn en de autowegen stonden propvol met stilstaand en zacht rijdend verkeer van Eindhoven tot ver voorbij Utrecht.

    Drie dagen uit moeten rusten van mijn vakantie en besloten dat het experiment op een mislukking was uit gelopen en ik dit nooit meer zal doen, omdat het in ieder geval voor zo’n figuur als ik een ongezonde situatie is en niet passend bij mijn natuur.”De anti-toerist

© 2019 De Verwanten

Website door Pinto SolutionsBoven ↑

Translate »