IMG-20160616-WA0020IMG-20160616-WA0006 IMG-20160616-WA0024 IMG-20160616-WA0019

(klik op toto voor vergroting)


WAAR?  

//Rond de natuurvoeding speciaalzaak Organic Food For You. Nesdijk 20B Bergen N/H  http://www.organicfoodforyou.nl //
Dagelijks open van 8 tot 19 uur. Zondag van 9 tot 17 uur

DE STILTE TUIN

554409_114894978643548_981341837_n_2

Zoals ook bij de vorige grote crisis ging ik ook nu in de tuin werken. Het is dan een onbedwingbare behoefte om mij weer met de aarde te kunnen verbinden. Als ik die kwijt dreig te raken ga ik mij ingraven in de aarde zelf en laat weten dat ik er nog wel degelijk ben en wil zijn .

Om onze winkel heen is een behoorlijk grote tuin die verwilderd was; ik liet de natuur zijn gang gaan en vond het wel prima. Het was langzamerhand daardoor ook wel een beetje een oerwoud geworden. In het begin heeft iemand een aanzet gegeven en al snel nam ik de touwtjes in eigen handen. Ik ging zonder plan aan het werk, begon te spitten en over en door de grond te kruipen.
In het voorjaar en de zomer was ik al bij het krieken van de dag in de tuin en ook mijn vriendin de merel, die alsmaar voor mijn voeten liep en wormpjes probeerde te verschalken die vrijkwamen door mijn gespit in de aarde. De hele winter door was zij bij de winkel gebleven en werd alsmaar brutaler, omdat zij door onze samenwerking het idee had gekregen dat zij mij overal mocht volgen. Steeds verder hipte zij de winkel in en zocht kruimeltjes in het magazijn of liever nog achter de toonbank. Regelmatig moest ik haar ernstig toespreken, dat ze wel haar plaats moest weten. Min of meer verontwaardigd liep of vloog ze dan weer naar buiten.
In het voorjaar was er al snel een mooie merelman bij gekomen, die op zijn beurt vriendschap met mij sloot. Nu liepen er niet één maar twee merels voor mijn voeten alsof ze wilden zeggen: “Hoezo, ben jij alleen, je hebt ons toch!” Regelmatig hielden ze een klein concert en maakten de mooiste, trillende loopjes, van hoog naar laag gingen ze de toonladder op en af. Mijn muzikale jongste dochter stond met open mond te luisteren en barstte op een gegeven moment in lachen uit; ze maakten er een ware komische aria van.
Het duurde niet lang of zij begonnen druk heen en weer te vliegen en waren een nest aan het bouwen in de rietkraag naast de vijver. De vissen in de vijver vonden het maar onrustig, dat zenuwachtige heen en weer gevlieg. Al gauw ontdekte ik toch minstens 7 eitjes in het mooie nest en hield de kater van de buren op afstand. Al vrij snel hoorde ik meer leven in het nest en het was of zij mij trots riepen te komen kijken. De merel bleef eerst nog rustig zitten en vloog toen vol vertrouwen even weg om wat te gaan eten. Haar kindjes waren immers in goede handen.
Ze hadden het ontzettend druk, vlogen af en aan en de mereltjes groeiden als kool. Het was mooi om te zien hoe ze één voor één het nest probeerden te verlaten, je zag duidelijk het verschil: de doorzetters en de nu al wat angstige wezens die moeite hadden het warme nest te verlaten.
De laatste deed er wel erg lang over, die heb ik een zetje gegeven en moest hem toen nog spoorslags uit de vijver redden. Hij is toen vanaf mijn hand omhoog de wereld ingevlogen. De andere merels moedigden hem fluitend aan en namen hem op in hun bescherming.
Nu liepen er niet meer twee merels voor mijn voeten maar …negen! De kleintjes volgden het voorbeeld van hun ouders en liepen voortdurend, soms hinderlijk, voor mijn voeten. Als ik vroeg in de ochtend bij de zaak kwam, werd ik blij verwelkomd door het grote gezin. Als ik de deur van het magazijn openmaakte, vlogen ze met z’n allen achter mij aan. Het heeft mij heel wat moeite gekost om ze aan hun merelverstand te brengen dat er grenzen waren en dat er verschil was tussen de mensen en de vogelwereld, ook al waren ze hier geboren. Tot mijn spijt heeft de kater van de buren er één kunnen vangen omdat ze niet meer genoeg opletten. Die les was blijkbaar nodig om hen het besef terug te geven dat ze kwetsbare wezens waren. Niet lang daarna begonnen de ouders aan een volgend nest. Ik heb hen er nog wel op gewezen dat het hun eigen verantwoordelijkheid was.

Gestaag bleef ik doorwerken en langzamerhand ontstond er orde in de chaos en verscheen er een sfeervolle tuin. Zoals ik al lang geen boeken meer kon lezen, zo kon ik ook geen tuinboek inzien en deed alles gevoelsmatig. Door heel goed te kijken en stille waarneming verbond ik mij met de tuin en probeerde de planten en struiken een goede plaats te geven. Ze gaven al snel zelf aan of ze het naar hun zin hadden of niet. Ik ben geen ‘big spender’ maar die tuin heeft wel wat gekost, omdat ik wel erg veel bij het tuincentrum kwam en wel erg veel mooi vond. Als mensen mij vroegen of ik hulp zocht voor de problemen in en om mij heen, antwoordde ik: “Ja, ik heb de beste psychiater die je maar kunt bedenken en hij heet …de stilte tuin.”

De twee vijvers bevolkte ik met diverse soorten vissen; tot groot genoegen van de reiger die mijn tuin als onderdeel van zijn territorium beschouwde. Ook de reiger heb ik proberen toe te spreken, maar die was niet bevattelijk voor mijn toespraak en reageerde als een echte puber; luid schreeuwend diende hij mij van repliek.
Regelmatig snapte ik hem vroeg in de ochtend bij de vijver en joeg hem niet al te vriendelijk weg. Alles heb ik geprobeerd: een nepreiger, terugkaatsende reflectoren, visdraden zigzag over de vijver, schrikdraad, maar hij liet zich door werkelijk niets afschrikken. In de herfst en de winter deed ik een net over de vijver en dan nog presteerde hij het om door het net heen zijn eten te verschalken. De voorvijver heb ik uiteindelijk aan hem af moeten staan en vanaf toen was er een soort gewapende vrede gesloten en liet hij ons met rust zolang er elders voldoende voedsel was te vinden.

Op een gegeven moment vroeg ik een echte tuinman om mij te komen helpen, maar de arme man werd al snel door mij de tuin uitgestuurd omdat het net was alsof hij er met mijn kind vandoor ging. Vanaf dat moment deed ik het weer alleen en maakte ook gewoon weer beginnersfouten om daar dan van te leren. Uiteindelijk leer je het meest door je eigen fouten. Langs de slootkant ontstond een soort haag van snoeihout, wat een woonplaats werd voor egels en ander gespuis. Het was een soort geheime wereld, je hoorde ze wel maar zag ze niet.

Toen ik wat meer innerlijke ruimte kreeg heb ik de tuin opengesteld voor de klanten van de winkel en voorbijgangers.  Openslaande deuren naar de tuin waar ik zitjes had gemaakt en in de zomer kleurige parasollen. Mensen mogen daar een kopje koffie of thee drinken en genieten van de bloemen, vogelgeluiden en de stilte. Zij ervaren daar blijkbaar een genezende sfeer en zeggen daar in die tuin weer tot zichzelf te kunnen komen.
De tuinbezoekers vragen mij honderduit over plantennamen en tuinarchitectuur. Ik kan ze echter niets wijzer maken omdat ik in feite totaal geen verstand heb van tuinieren en maar wat doe op mijn goede gevoel en dat is niet goed over te brengen. Door mijn opvoeding heb ik een aversie ontwikkeld om alle vogeltjes en planten een naam te kunnen geven. Mijn vader en oudere broer liepen met vogel en plantenboekjes rond en wilden mij voortdurend examineren om hun kennis ten toon te spreiden.
Ik was een slechte leerling en verloor door dat determineren de sprankelende eenheid uit het oog. In feite kende ik ze wel en veel beter, maar had geen behoefte om ze een bedachte naam te geven. Om van de vragen verlost te worden gaf ik de tuinbezoekers een gedicht wat ik aan de hand hiervan geschreven had.

Ondertussen is de winkel overgegaan in andere handen, maar desondanks ben ik de tuinman gebleven.

De Stilte tuin

Vraag de tuinman niet naar de naam
Alles maakt deel uit van het geheel
Niets heeft hier behoefte aan faam
Enkelingen zijn er al teveel

Zij nodigt u uit tot zijn
Hier hoeft u niets te weten
Laat los al uw pijn
Hier kunt u alles vergeten

Zie alles is hier tevreden
Er is geen verlangen meer
Wakker bestaan in het heden
Zie de kleurenpracht zo teer

Geuren die de bloem ontstijgen
In een dienstbaar geven
Geen verlangen terug te krijgen
Een obade aan het leven

Wees nu stil zonder denken
Opdat u werkelijk kunt luisteren
Naar wat het u wil schenken
Hoor het genezend fluisteren

Ga nu diep naar binnen
Naar de stille bron
Voorbij onrust der zinnen
Daar waar alles …..begint!

559785_114895015310211_567019972_n_3 1011508_3192168699502_1902058111_n 8701_321721577960886_1123125277_n 994975_321721647960879_2006139829_n993924_321721784627532_1821817015_n 576624_321721871294190_761192380_n 994013_321721904627520_1453114105_n 934040_321722011294176_1869303608_n 994975_321721647960879_2006139829_n-1 8701_321721577960886_1123125277_n-11011378_347592642040446_140295321_n554409_114894978643548_981341837_n_2945910_326394024160308_411545464_n972009_326394130826964_1355947502_n

JV.

FOTO’S JV.