FullSizeRender

(schildering:Leonie Heine)

De ondraaglijke kwetsbaarheid van het bestaan.

Ik heb een periode niet meer gepubliceerd omdat ik ziek was. Zomaar opeens overkwam het mij en hoorde ik van de een op de andere dag bij de zieken. Dat is een hele andere wereld, een parallelle wereld: een wereld die raakvlakken heeft met de onze maar toch van een hele andere dimensie is. Een dimensie van lijden en  eenzaamheid waar de mens ‘in zijn eentje’ moet worstelen om de aanval  van binnen uit het hoofd te bieden. Er is weinig dat zo’n eenzaam gevoel geeft dan in een ziekenhuis of huisartsenpost komen waar je één van de velen bent, en waar artsen aan je voorbij lopen zonder je aan te kijken en je uiteindelijk geholpen wordt door een arts in opleiding. Daar word je gereduceerd tot een niet goed functionerend lichaam, verlies van autonomie en er is weinig ruimte en begrip voor het wezen dat daar bij hoort. De vertrouwde huisarts die vroeger bij je langs kwam behoort al weer tot het verleden en is alleen nog onder kantooruren te raadplegen.

In de wereld van gezondheid leeft wel een diepgewortelde angst voor die andere dimensie, maar tegelijkertijd wordt die angst ontkent en weggemoffeld naar een slapend bewustzijn. Het lijkt wat op een soort kastensysteem: je wordt iedere dag geconfronteerd met de ellende en problemen van de ander, maar in feite sta je er boven, omdat het jouw wereld niet is. Je kunt je er ook niet mee vereenzelvigen omdat jouw wereld een totaal andere is: de bevoorrechte kaste die leven in vrijheid en zich wentelen in luxueuze verveling en schijnzekerheid. Het is een soort collectieve verdoving om de angst en het gevaar buiten de deur te houden, door het in het onderbewuste te laten sluimeren. Want hoe kun je leven, met volledig bewustzijn, in een bestaan waar alle zekerheden van het een op het andere moment volledig kunnen instorten en schijnzekerheden blijken te zijn. We zien het dagelijks via beelden aan ons voorbij trekken en op een een of andere manier raakt het niet meer echt ons diepste wezen, tot dat opeens een bepaalde foto, van zo,n jongetje op het strand, een kortstondige collectieve Wake-up call veroorzaakt.

Ik vraag mij echter wel af hoe het zal zijn als je volkomen open bent en uiterst sensitief en alles ongefilterd binnenkomt, hoe je je dan kunt handhaven temidden van al het lijden? Zelf bemerk ik bij mijzelf en anderen dat het pantser uiterst dun en breekbaar is geworden en dat de neiging ontstaat om mee te lijden met de wereld. Dat medelijden zal omgebogen dienen te worden naar mededogen, omdat medelijden verlamt en mededogen aanzet tot het bieden van bijstand aan hen die lijden.  Medelijden is een gevoel dat ook weer lijden in de geest teweegbrengt. Mededogen daarentegen is niet zozeer een gevoel, maar een geworteld zijn in de bewuste geest. Dan kan ook gezondheid bewust beleefd en gevierd worden omdat het andere deel ook gekend is en doorzien als een werkelijkheid in het bestaan.
Het doorgronden en volledig accepteren van de eigen kwetsbaarheid maakt ons op een wonderlijke manier liefdevoller!

Lijden heeft in de diepste betekenis een zin en brengt mensen terug naar de Geest en zet anderen aan om mededogen te ontwikkelen en het lijden te verlichten. De hele christelijke mystiek is gebouwd rond dit thema, denk hierbij aan Christus en de kruisiging. Hij was vervuld van mededogen voor de lijdende mensheid en op het eind wilde hij dat lijden ook zelf ondergaan en ervaren, omdat alleen eigen ervaring werkelijk weten voortbrengt. Dat het lijden direct verbonden is met eenzaamheid bleek uit zijn aanroep: “Vader waarom heeft U mij verlaten?” Het lijden plaats ons als het ware buiten de eenheid en zet ons geheel en al op onszelf, tenminste is dat het overwegende gevoel: ik ben alleen, ik sta er nu alleen voor. Menswording is dus onherroepelijk verbonden met lijden en eenzaamheid.

Terugtrekken in grotten en kloosters is de oude weg. De nieuwe weg is verbinding en ons dienstbaar openstellen naar de wereld en de vragen die het aan ons stelt.
Wij zijn geest en daar is vrijheid, maar het lichaam is verbonden met de natuur en komt er uit voort en daardoor is er lijden dat daar onherroepelijk mee verbonden is. Dat kunnen we ook goed waarnemen in de natuur (en de natuurfilms) waar zich een enorme strijd afspeelt om het bestaan, overal ligt het gevaar letterlijk en figuurlijk op de loer.  Het lijden hoort bij het leven, net als vreugde, genot en blakende gezondheid. Het heeft allemaal een zin, ook al doen we er alles aan om het te ontlopen. Het is echter niet raadzaam om te oordelen over het lijden van je medemens gezien vanuit karmisch perspectief; zo,n soort oordeel komt voort uit hoogmoed en onwetendheid. Dan krijg je dat mensen onbarmhartig voorbijgaan aan de medemens, omdat hun lijden zo wie zo voortkomt uit eigen schuld en dus wel rechtvaardig zal zijn. Het lijden van de ander zou eigenlijk alleen vanuit inzicht en liefde benaderd dienen te worden. Eigen ervaring op dat gebied kan de liefde en het mededogen aanmerkelijk versterken en ieder oordeel doen verstommen, omdat je bij benadering weet wat de ander doormaakt. Lijden is een individuele beleving dat niet in uiterlijke statistieken te vatten is.

par2Het leven is een soort Parcival weg waar de mens voortdurend beproefd wordt om hem sterker te maken.
Een leven zonder één enkele beproeving is immers niet waard om geleefd te zijn.

 

 

 

 

 

 

(Visited 523 times, 1 visits today)
  • Vul hier onder je emailadres in om een melding te ontvangen bij elk nieuw bericht op dit blog. Welkom!