Ik hoor en lees zo vaak de nu volgende zinnen:

Omarm jezelf
Word jezelf
Ik wil mezelf zijn
Ik kies voor mijzelf

Ik kom voor mezelf op



Dan komt bij mij een vraag naar boven voor wie men nu eigenlijk wil kiezen.
*Wil men gewoon zichzelf zijn, zoals zich dat voordoet in een bepaalde levensfase, met het gevormde gewoontekarakter, en dat anderen dat respecteren?
*Is jezelf zijn het karakter versterken en verder uitleven? 


*Of wordt bedoeld het buiten het ego-karakter bestaande Zelf? 
Waar je vrij bent en het ego soepel, kneedbaar en dienstbaar aan het hogere zelf.


Deze vragen zijn niet makkelijk te beantwoorden, omdat er ruimte voor nodig is om jezelf te spiegelen. Het karakter is een werktuig van het zelf, maar niet zo’n goed werktuig omdat het opgebouwd is uit gewoontes en geharnast door de kwetsuren van buiten.
Er is niets zo moeilijk om daar met de wil verandering in aan te brengen, dan wordt het doorgaans alleen maar erger door en niet beter, omdat frustraties zich er dan ook in vastzetten. 

In feite zijn we gehecht aan ons opgebouwde ego/karakter, omdat we er ons mee vereenzelvigen, zoals ook aan ons verhaal, aan onze geschiedenis. Steeds maar weer herhalen we ons verhaal van wat ons overkomen, ons aangedaan is.


Aandacht is voer voor het ego, het onware zelf, zoals de duiven op het plein die alles verontreinigen zolang ze gevoerd worden. Als we ze geen voeding meer geven zullen ze op den duur verdwijnen.

Wat we onszelf aangeleerd hebben is niet zomaar af te leren, en daarin ligt het probleem. Nu heb je een leven lang je denken verder ontwikkeld en ben je behoorlijk tevreden met jezelf en dan zou dat allemaal niets te betekenen hebben voor de ontmoeting met het hogere zelf?
Wel degelijk, omdat de eigen doorleefde ervaring, keuzes maken, en kleine overwinningen op het ego uitstralen naar de geest. De geestelijke wereld heeft de menselijke ervaringen en daaruit ontstane inzichten nodig en stuurt ze vergeestelijkt terug.

Als kind zijn we kwetsbaar en door een ego op te bouwen verbergen en beschermen we die kwetsbaarheid. Een sterk ego geeft een gevoel van onkwetsbaarheid, maar laat nu juist die kwetsbaarheid de poort zijn naar het hogere zelf. Niet een beetje kwetsbaar, maar hulpeloos kinderlijk kwetsbaar omdat vader en moeder er niet meer zijn en omdat het harnas als beschermende laag losgelaten wordt.

*Kennen jullie ook zo’n soort kwetsbaarheid die beangstigend kan zijn, maar ook heel intiem?

__________________________


Weer terug naar  Sensitieve Beeld en Geestverwanten  privé groep.  Voor reactie, aanvulling of vraag, en in de onderstaande groepen mag ook gedeeld worden. Pagina van de Verwanten en Antroposofische beweging 


De Alleenganger>>inleiding en recensies. Verkrijgbaar rechtstreeks via de WINKELWAGEN of bij iedere plaatselijke of digitale boekhandel.
(Ook verkrijgbaar bij alle bibliotheken in Nederland.)

(Totaal aantal bezoeken: 222, 1 bezoekers vandaag)
  • Vul hier onder je emailadres in om een melding te ontvangen bij elk nieuw bericht op dit blog. Welkom!