De Verwanten

De Verwanten wil een podium geven aan het idee over ziel en geestverwantschap. Over in relatie zijn met ons-zelf, de ander en alles wat ons omgeeft.

Je-zelf terugvinden in de grote leegte

Steeds meer afgescheiden verliet zij haar vertrouwde omgeving, haar thuis, om te zoeken naar iets wat ze ergens verloren had.
Zij wist dat zij alsmaar door moest gaan en niet achterom mocht kijken, omdat ze dan zou verstarren, veranderen in een zoutpilaar, en een makkelijke prooi zou zijn voor het duister.

Onderweg ontmoette ze bijzondere mensen, die ze ook steeds weer achter moest laten. Omdat het al snel veranderde in de dwingende en bezitterige benaming…. mijn vriendin. Het is een eenzame weg die alleen-zijn vraagt.
Onderweg vond ze ook aardse schatten die ze  weg moest schenken, omdat ze anders haar gang zouden vertragen. Een zak met stenen is immers veel zwaarder dan een zak vol inzichten.

Zij trok door donkere doolhoven en zocht daar vrouw-moedig haar weg. Steeds weer werd ze uitgedaagd om haar tocht te beëindigen en te kiezen voor aardse zekerheid en stilstand. Maar nog gevaarlijker waren de lichtwezens die haar voortdurend belaagden met de verlokking:
“Wat doe je moeilijk, je bent al licht! Waarom die zinloze strijd als je weet dat je al koning bent en nu direct kunt stoppen om voor altijd in overvloed en licht te leven? Je bent al waar je wezen moet, in het eeuwigdurende nu.” Het is zwaar als je moe bent om deze verleiding te weerstaan. 

Toch was er ook steeds weer onverwachte hulp, als ze in vertwijfeling bij een kruispunt stond was er altijd wel een wezen die haar de weg wilde wijzen. Zij zou graag aan de voeten van zo’n wijze gaan zitten die haar dan precies zou kunnen vertellen hoe alles in elkaar zit. Waarom zal je alles zelf moeten ervaren, als velen je al zijn voorgegaan en alles al weten?
-De ware meester kan je herkennen aan zijn wil om je vrij te laten en je steeds weer terug te verwijzen naar jezelf.
Hij of zij die je wil binden en zegt: ‘Alleen door mij zal je verder komen,’ en je ook nog een andere naam wil geven, …..ga weg!-
Zij gaf gehoor aan de innerlijke drijfveer die haar maande om weer alleen verder te gaan.

Onderweg werd ze belaagd door onzekerheid, vertwijfeling, moedeloosheid en het gevoel van totale zinloosheid van zo’n leven.
Zij trok langs begraafplaatsen vol met doden en ziet wanhopige mensen hun doden betreuren, die waren ingehaald door de fysieke dood.
Maar wie is er eigenlijk dood?
“Er zijn er twee die rusten op een bank, de een zal sterven, de ander zal leven.”
Samen zij aan zij
Een zal voor altijd leven
De twee zal sterven

Als een oud weeskind ging ze verder en werd getrokken door een zuigende energie. Toch nog onverwacht stond ze voor een gevaarlijke, oneindig grote en lege ruimte. Zij kon niet meer verder en ging uitgeblust op de rand zitten wachten tot er zich een nieuwe oplossing zou aandienen. Dat had ze ondertussen wel geleerd: dat je gewoon moet afwachten tot dat de aanwijzingen een concrete vorm aannemen. De loop der dingen forceren had haar al heel wat schade berokkend.
Zwijgend, in zichzelf gekeerd luisterde ze naar een stilte die ongekend was.
Als ze soms even over de rand keek voelde ze de leegte trekken en soms, heel soms, zag ze onderin een hand die haar liefdevol wenkte; toch bleef ze nog zitten.
Daar vond de beproeving plaats die …geduld  en volharding heet.

In eerste instantie was ze nog te moe om alles tot zich door te laten dringen en rustte uit aan de rand van de leegte.
Zij begon zich denkend af te vragen of het alle moeite wel waard geweest was, om uiteindelijk na al die ellende bij zo’n gapende leegte aan te komen. Wat haar eerst een zekere rust en voldoening gaf begon te veranderen in teleurstelling en een gevoel van bedrogen te zijn.
Zij begon die leegte opeens als een bedreiging te zien en besefte dat ze hier volkomen alleen was. Iedereen had ze achtergelaten, omdat ze alsmaar verder wilde en moest. Wat voor demonen zullen er in die slangenkuil huizen en waren daar niet alle verslagen demonen naar toe gevlucht?
De stilte in haar geest maakte plaats voor grote onrust en uiteindelijk werd ze bevangen door angst. Vertwijfeld vroeg ze zich af of ze dan niets geleerd had en of alles dan toch niet een grote illusie was geweest.

Zij keerde zich om en volgde haar pad in omgekeerde richting.  Zij wilde haar toevlucht zoeken bij een tweelingziel, een goeroe, geestelijke stroming of leer, alles was goed, als ze maar niet meer alleen zou zijn.
Het leek of haar kracht haar ontnomen was.
Vond haar toevluchtsoord
Jammer, zij was er bijna
Schrok van de leegte

Zij werd echter niet ontvangen als een heldin maar bejegend als een lafaard en ze trok zich terug in haar eigen burcht, joeg iedereen weg en haalde de brug omhoog. Daar begon ze haar wonden te likken en probeerde zicht te krijgen op de lange reis die zij gemaakt had. Ze streed met een enorm gevoel van eenzaamheid en voelde in zichzelf een gapend gat; die was te vergelijken met de grote leegte waar zij voor gevlucht was.
Zij werd steeds weer overvallen door grote angsten die haar totaal verlamden. Zij deed er van alles aan om ze te verjagen en stortte zich in aangeboden therapieën, maar werkelijk niets hielp.

Zij onderging  zowel overgave als verzet, zowel zekerheid als onzekerheid, hoop en wanhoop, verbinding en verbroken verbinding, enthousiasme en depressie. Maar het proces moest onafgebroken door, omdat je tijdens een bevalling ook niet meer kunt stoppen, het kind moest geboren worden.

Op een dag, in uiterste nood, gaf ze moegestreden de strijd op, plantte een witte vlag van overgave in de grond en ging liggen op de aarde.
In plaats van dat de angsten haar vermorzelden voelde ze een stromende energie van de voeten, langs de ruggengraat omhoog naar het hoofd gaan. De angst was van koude in warmte getransformeerd en veranderde van een vijand in een kundig geneesheer.
Daarna stond ze als herboren op en besloot zichzelf te bevrijden van alle opgeslagen ervaringen en alleen de inzichten te bewaren.
Naarmate zij leger en leger werd voelde ze een enorme opluchting en koesterde zich in de ruimte die in haar vrij kwam.  Die vrijgekomen ruimte  stemde nu overeen met de leegte, die haar eerst zoveel angst ingeboezemd had.

Zij stond voor de leegte, maakte een diepe buiging en dankte alle wezens die haar pad gekruist hadden. Alles wat ze beoordeeld had als duister en licht verscheen voor haar, en ze voelde een grote dankbaarheid opborrelen voor het offer van datzelfde: Duister en Licht.
Nu mocht ze het ultieme moment beleven van de mens op de grens van de bevrijdende Inwijding:
Twee machten stonden aan weerszijden van haar opgesteld: de één duister, zwart en loodzwaar, de ander licht, wit en vederlicht. Beide machten torenden hoog boven haar uit, maar ze boezemden haar geen enkele angst meer in. Zij had levenslang met en voor deze machten gestreden en ook regelmatig partij moeten kiezen voor de één of de ander.

Zij was echter zelf al een derde macht geworden die precies in het midden stond en die beiden in bedwang hield. Zij stond op zichzelf en koos geen partij meer, omdat zij een ander wezen was met een andere opdracht. Toch hadden die tegengestelde krachten geholpen om haar tot hier te brengen, door haar voortdurend wakker  te schudden. Lang was ze een soort speelbal geweest van deze machten. Nu voelde ze een diepe dankbaarheid voor hen en ook mededogen voor hun opdracht.
Op een gegeven moment liepen de twee oervijanden naar elkaar toe, versmolten in elkaar, en losten op in het Niets.
Dit alles speelde zich af in diepe stilte en een grote vrede bleef over. 

Zij strekte haar armen en sprong in de ontstane leegte en riep …IK BEN!
Zij viel….en viel…., er kwam geen eind aan, maar er was geen angst, alleen vertrouwen en kracht.
In haar val veranderde de leegte in een wisselende kleurenpracht en zij kwam zacht neer op een vruchtbare bodem. Zij keek om zich heen en zag zichzelf omringd door haar broeders en zusters in de Geest, niemand was dood, alles doortrokken van leven.

Zij was in afhankelijkheid en onvolwassenheid vertrokken en keerde in vrijheid, onafhankelijkheid en volwassenheid terug.
————————
*Voor deze publicatie is de reactiemogelijkheid geopend voor verdieping, vragen, etc. Even naar beneden scrollen.

Voor persoonlijke vragen: DE VERWANTEN POSTBUS

*Ook geplaatst in de VERWANTEN PAGINA voor reactie en verdieping.

Geef je hieronder op als Abonnee. Doe je mee? WELKOM!

(Visited 672 times, 1 visits today)
  • Vul hier onder je emailadres in om een melding te ontvangen bij elk nieuw bericht op dit blog. Welkom!

Geef een reactie

log in met wachtwoord

Of schrijf een bericht als gast

Uw email adres zal niet worden gepubliceerd.

Wilt u een afbeelding uploaden? Dat kan door middel van de Browse knop aan de bovenzijde, de afbeelding wordt automatisch in bovenstaand bericht geplaatst.

Wilt u een youtube video uploaden? Dat kan door de link van de video in bovenstaand bericht te plakken

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op alle reacties.

Voeg eventueel een afbeelding toe

(11 Reacties)

  1. Wat een prachtige tekst, Jan!

    • Dank je wel Miriam!

      We herkennen elkaar op een weg die eenzaam kan zijn, maar soms even oplicht, en dan blijkt het een universele weg te zijn die we allemaal gaan.

      Hartelijke groet,
      Jan Verduin

  2. Mijn verblijf in het duinhuisje bleek het begin van een niets punt. Het ging gepaard met een aanslag op mijn gezondheid, waar ik inmiddels van hersteld ben. Een paar dagen...
    Lees meer

    Mijn verblijf in het duinhuisje bleek het begin van een niets punt.
    Het ging gepaard met een aanslag op mijn gezondheid, waar ik inmiddels van hersteld ben.

    Een paar dagen geleden ontving ik een mail. In deze mail vroeg diegene zich af, hoe het inmiddels het mij ging ? Of ik misschien een onderdrukt verlangen, een wens of een gemis onder vond ?

    Nee dus, ik mis niks en wens of verlang ook niks. Ik zoek geen compensatie voordat niks gevoel.
    Nu ik dan zo niemand ben en niks wil, kan het van alles worden.

    Onderstaande is een gedicht is van Emely Dickinson:

    Ik ben niemand! Wie ben jij?

    Ik ben niemand! Wie ben jij?
    Zeg, ben jij ook niemand?
    Dan zijn we samen – hou het stil!
    Anders sturen ze ons nog weg.

    Hoe treurig om iemand te zijn!
    Hoe naakt, alsof je een kikker was
    Die dag in dag uit zijn naam moet zeggen
    Tegen een juichend moeras!

  3. Het Niets….De leegte….goed verwoord. Daarvoor zijn we in de donkere nacht van de ziel en dan is het mooi om te lezen dat er een weg terug is naar je-zelf....
    Lees meer

    Het Niets….De leegte….goed verwoord. Daarvoor zijn we in de donkere nacht van de ziel en dan is het mooi om te lezen dat er een weg terug is naar je-zelf.
    Het is een hele opdracht hoor om in al je eenzaamheid te geloven en te hopen dat je er nog uit gaat komen.
    Bedankt in ieder geval! Hoop doet leven.

    Hennie Nelissen

  4. Bijzonder helder verwoord en met liefde gelezen, herken ik tevens hierin de weg die ik mocht gaan, dank

  5. Heel herkenbaar en mooi verwoord! Heb nog wel een stuk te gaan hoor…. ik moet het alleen doen maar het is dan fantastisch om je in de weg van de...
    Lees meer

    Heel herkenbaar en mooi verwoord! Heb nog wel een stuk te gaan hoor….
    ik moet het alleen doen maar het is dan fantastisch om je in de weg van de ander te herkennen.
    Bedank,
    In verbondenheid
    Ada

    • Bedankt Ada,

      Je schreef het al…in verbondenheid…Je jaar de weg alleen maar wel in verbondenheid, en dat is bemoedigend.

      Bedankt voor je reactie,
      Hartelijke groet,
      Jan

  6. Avatar
    Adrie Verweij

    4 januari 2020 om 14:25

    Echt een mooi artikel Jan, bedankt, de menselijke ontwikkeling in een notendop. Een soort Parcival verhaal, ook mooi in de zijvorm beschreven. Ik zal het met liefde delen. PS. Meestal...
    Lees meer

    Echt een mooi artikel Jan, bedankt, de menselijke ontwikkeling in een notendop.
    Een soort Parcival verhaal, ook mooi in de zijvorm beschreven.

    Ik zal het met liefde delen.

    PS. Meestal is de reactiemogelijkheid gesloten?

    • Hi Adrie,

      Bedankt voor de reactie. Eigenlijk was ik het vergeten te sluiten. Op de FB pagina’s zijn er wel voldoende reactiemogelijkheden. Maar toch fijn om van je te horen.
      Groet!
      Jan

  7. Avatar
    Monique van Osch

    4 januari 2020 om 14:16

    Heel, heel erg mooi!
    Te durven loslaten, te durven vallen.
    Om te ontdekken dat je nergens uit kunt vallen,
    dat je landt op Zijnsgrond,
    Thuiskomen in je ware aard.

Geef een reactie

log in met wachtwoord

Of schrijf een bericht als gast

Uw email adres zal niet worden gepubliceerd.

Wilt u een afbeelding uploaden? Dat kan door middel van de Browse knop aan de bovenzijde, de afbeelding wordt automatisch in bovenstaand bericht geplaatst.

Wilt u een youtube video uploaden? Dat kan door de link van de video in bovenstaand bericht te plakken

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op alle reacties.

Voeg eventueel een afbeelding toe

© 2020 De Verwanten

Website door Pinto SolutionsBoven ↑

Translate »